Mission Hill Winery, Okanagan Valley, Canada

Anthony von Mandl is een zakenman. Dat merk je aan zijn tomeloze ambitie, de zucht naar perfectie die heel zijn domein uitstraalt, het dranken-concern dat goed verstopt achter de gevel steeds verder groeit en aan de excellente marketing. Dat maakt het domein ook minder sympathiek en ik merk ook bij mezelf die neiging om veel geïnteresseerder te zijn in de kleine wijnboer dan in de grote jongens. Terwijl het enige dat zou mogen tellen hetgene is wat in de fles zit. Of niet ? Ik ben er hier niet echt uit geraakt.

Op de familievakanties van Rick wordt er gewoonlijk op voorhand wat onderhandeld. Meestal weet ik één bezoek aan een duur restaurant uit de wacht te slepen, en één dagje wijndomeinen bezoeken, en deze reis was dat niet anders. Het eerste wijndomein was Mission Hill (dat daar toevallig ook een heel goed restaurant bij hoorde was louter toeval :-)).

Anthony von Mandl werd geboren in Vancouver uit Duitse ouders. Zijn ouders keerden terug naar Duitsland, maar Anthony verkoos Canada en begon aan een carrière als invoerder van fijne wijnen. De stap naar het zelf maken van wijn was snel genomen en eind jaren 70 begon hij aan de uitbouw van een drankenimperium met de aankoop van Mission Hill, een verwaarloosd domein uit de jaren 60. In 1992 nam hij John Simes aan, een Nieuw-Zeelander, en onder diens leiding als wijnmaker won het domein in 1994 zijn eerste internationale onderscheiding toen de 1992 Chardonnay door het ISWC werd verkozen als beste Chardonnay van de wereld. Hij begon ook meer en meer zelf aan te planten om nog meer kwaliteitscontrole te hebben en vandaag liggen de wijngaarden van Mission Hill verspreid over de hele vallei wat veel meer mogelijkheden geeft om te blenden en om bepaalde varianten te laten genieten van het meest aangepaste terroir. Hij gebruikt enherbement in de wijngaard en op sommige percelen werkt hij bio. Hij was ook één van de eersten om te werken met druppelirrigatie.

Het gamma wijnen dat Anthony beheert is zeer breed. Naast Mission Hill is hij ook de eigenaar van de Artisan Wine Co. die met voornamelijk aangekochte druiven (en dat klinkt pejoratiever dan het hier is) wijn maakt onder een tiental merknamen: Fork in the Road, B3, Mission Ridge, Rigamarole, Painted Turtle, White Bear, Sonora Desert Ranch, Wild Horse Canyon, Prospect Winery en 49North. Ik heb er maar ééntje van geproefd (OK, *(*)) maar een wijnhandelaar vertelde me dat ze allemaal correct zijn, met wat verschillen qua stijl en marketing, maar hij werd er wel nooit wild van. Binnen de Mission Hill portfolio zitten de Five Vineyards reeks, een instapgamma gemaakt met de druiven van de vijf wijngaarden, de monocépages van de Reserve lijn, de SLC reeks met al meer geselecteerde plots, de St Martins Lane micro-cuvées en de toppers als de Oculus of de Compendium, prestigieuze blends. Sinds 2005 is Michel Rollland hier raadgever. Onlangs kocht Anthony nog de Cedar Creek Estate Winery waar hij momenteel kelders aanlegt voor de St Martins Lane wijnen waarvan de Pinot Noir in 2013 volgens Decanter de beste van de wereld (in de klasse onder de 15$) was. Hij maakt ook nog wijn met in het buitenland aangekocht druivensap, bezit ook de Turning Point brouwerij (bier is hot in Canada!) en Mike’s Hard Lemonade, een soort alcopop. Hij blijft ook verdeler voor een hele reeks sterke dranken.

Kortom, dat klinkt allemaal commercieel en ambitieus en groot, maar voelt u nu een warme gloed van sympathie ? Staat u klaar om naar een invoerder te stormen ? Hebt u, wijnhandelaar zijnde, uw ticket al in de hand ? Waarschijnlijk voelt u net als ik een zeker wantrouwen, wat scepticisme en verdringt de geur van geld die van wijn. Maar is dat eerlijk ? Als je ze nooit geproefd hebt ? Als je er niet geweest bent ? Ik wou de proef op de som nemen, en niet als gast maar als anonieme bezoeker / eter / drinker, en me dan een opinie vormen. Ik heb de lunch geboekt, nam de rondleiding met de basistasting en kocht wat wijn om tijdens de reis op te drinken. Dit is het verslag.

One of the Five Best Winery Restaurants in the World ! vonden ze in het Amerikaanse travel + Leisurre tijdschrift en dat vond ik wel een aardige referentie. Ik had dan ook geboekt voor de lunch, een beetje met het idee dat Mme Rick op die manier wel haar zegen zou geven aan de ongetwijfeld gepeperde rekening. Het was nog beter dan ik dacht…

 

terrace restaurant mission hill.jpg

 

Eerst en vooral was er de ligging: een overdekt terrasgebouw bovenop de heuvel aan de kant van het meer met uitzicht op wijngaarden en water, en met individueel regelbare zonneschermen aan de ene kant en een grasveld aan de andere (zodat je je kids kan in het oog houden als ze rondlopen). Ik heb ze zo nog niet veel gezien. Dan was er de service: zo goed als perfect, met een maître die ogen in zijn achterhoofd had en een heel vriendelijke en persoonlijke dienstverlening (Canadees horeca-personeel leeft bijna volledig van fooien). Goed wijnadvies, met uiteraard uitsluitend wijnen van Mission Hill. Zeer lekkere keuken (mijn God! dat voorgerecht ! die inktvis !) en een grote flexibiliteit (twee gerechten voor papa, eentje voor de vrouwen, maar we zullen ze wat brood brengen tijdens uw voorgerecht…brood ? ik was er verdorie jaloers op, zo lekker was dat brood !). Wat lokale kazen als dessert (kunnen ze kaas maken in Canada ? Ja, ze kunnen kaas maken in Canada !). Geweldig. Lekker gegeten, punten gescoord bij Mme Rick, en zelfs de tienerdochter was onder de indruk…

 

grilled octopus terrace restaurant mission hill.jpg

 

Dan de gebouwen, de shop en de rondleiding. Professionele rondleiding, weliswaar gericht op de massa, maar een goeie verteller die gids, en goed reagerend op mijn wat dieper gaande vragen. Drie proevertjes, heel correct, goeie temperatuur, uitstekende chardonnay. Grote shop, veel personeel en joepie ! ze verkochten er de steelloze glazen van Riedel, mijn redding dus want de camper die we huurden kwam zonder wijnglazen…ze zouden daar een optie van moeten maken (de Culi-Camper ?).

 

cellars mission hill.jpg

 

En de wijnen ? Wel, er waren er een paar mindere (lees die maar in de www.vinopedia.be) maar ook een paar erg mooie.

Pinot Blanc, Five Vineyards, 2012

Gedronken op het terras van het Painted Turtle restaurant in Clearwater. Mooie neus met kruisbes, perzik en wat kruiden. Mooi droog en strak met een redelijk lange afdronk. Heel lekker en vrolijk wijntje **

Martin’s Lane Riesling 2012

Gedronken als apéro en bij het voorgerecht in het Terrace restaurant. In de neus limoen en petrol, in de mond hetzelfde maar met ook iets mineraligs en een heel klein aardig zoetje, heel evenwichtig  en zuiver en lekker in zijn stijl ***

Martin’s Lane Viognier 2012

Idem, om te vergelijken, en dit was ook het glas dat werd aangeraden bij het voorgerecht. Florale aroma’s, maar ook harde witte peer, zeker wanneer hij op z’n koelst (en lekkerst) was. **

Chardonnay, Reserve, 2012    

Basis-chardonnay van Mission Hill. Agrumes en appel in de neus. Mooie zuren, rijk en vol, geen hout. Goed gemaakt, en de wijnmaker kent inderdaad zijn druif ! **

Oculus, 2003 

Blend van 50% Merlot, 30% Cabernet Sauvignon, 15% Cabernet Franc en 5% Petit Verdot. Icoonwijn van het domein, geproefd in 2007 in België. Briljant en elegant. Mooi zuiver fruit. Zéér goed. Toen maar één * omdat ik hem te duur vond ?   

En de hamvraag op het einde: zou ik teruggegaan zijn als ik alles op voorhand wist ? het antwoord is een volmondig ja. Het is één van de mooiste domeinen qua architectuur die ik ken. Het restaurant is een ervaring op zich, erg lekker en met een gewéldige ligging. Die St Martin’s Lane reeks intrigeert me. Maar ik zou wel ook de toppers geproefd hebben…