Cadiz 2015: hoe maak je sherry, en wat is er mee aan de hand ?

Sherry is een versterkte wijn die gemaakt wordt in de sherry driehoek, bestaand uit de steden Jerez de la Frontera, Sanlucar de Barrumeda en El Puerto de Santa Maria. En in deze zin zit voor mij het meest opmerkelijke van deze wijn: het is eigenlijk niet zo belangrijk van waar de druiven komen, het is de plaats waar de wijn gemaakt wordt die bepaald of het al dan niet sherry is. Het is dan ook een beetje vreemd om de bodega’s te bezoeken en door de streek te rijden, en nauwelijks een wijngaard te zien: ze zijn nauwelijks van belang. Terroir ? Daar wordt hier niet over gesproken. Alleen Palomino, de druif voor de droge wijn, komt bijna volledig uit de streek omdat de kalkrijke grond, Albariza genoemd, perfect geschikt is voor wat de sherry-makers als grondstof willen. De kalkgrond slorpt als geen ander in de winter water op, en laat dat in de hete en krukdroge zomer (40°C is geen uitzondering) weer heel traag los zodat de palomino niet alleen overleeft maar ook stevig opbrengt. De keiharde, witte bovenlaag vormt een schil die het water beschermd en reflecteert het zonlicht. Bijna alle aanplant is vandaag op dit soort grond, de lager gelegen en ongeschikte wijngaarden werden bijna allemaal terug omgeploegd toen de vraag naar sherry in elkaar zakte. Sherry kan ook gemaakt worden met de Pedro Ximenez of de Moscatel druif, maar die wordt meestal aangekocht van buiten de regio en wordt uitsluitend gebruikt voor zoete sherry.

 

albariz.jpg

http://jerez-xeres-sherry.blogspot.be/2014/10/an-interesting-interview-with-ramiro.html

 

Sherry wordt echter niet gemaakt in de wijngaard, maar in de kelder, en er zijn weinig wijnregio’s waar dit zo belangrijk is. Wanneer de droge witte wijn, nog piepjong, in de bodegas arriveert en voor minstens een jaar in oude eiken vaten verdwijnt moet er een heel belangrijke beslissing worden genomen die de toekomst van de wijn zal bepalen: is de wijn geschikt om biologisch te ouderen (onder een laag flor gist) of is hij beter om oxydatief te ouderen. De wijnen die flor krijgen blijven gisten tot ze echt kurkdroog zijn en worden gebruikt voor het maken van Fino of Manzanilla, de anderen worden oxydatief verouderd en zullen evolueren naar Oloroso wijnen waaraan alcohol wordt toegevoegd om de ontwikkeling van flor te stoppen. Dat wil trouwens niet zeggen dat ze zoet zijn, ze zijn van nature even droog als de anderen. De keuze wordt gemaakt door ervaren proevers die elk vat van een teken voorzien. En om de zaak nog wat ingewikkelder te maken zijn er ook biologisch verouderde wijnen die op een bepaald moment hun flor kwijtraken en die dan verder oxydatief gaan ouderen: dat worden Amontillado of Palo Cortado wijnen.

 

flor sherry.jpg

http://eng.sograpevinhos.com/enciclopedia/guia_vinho/maturacao/jerez

 

Sherry is altijd een blend van verschillende jaargangen, en het is eigenlijk onmogelijk om van een sherry de precieze ouderdom te geven. Dit komt door een uniek systeem dat men solera noemt en niemand kan sherry begrijpen als hij niet weet wat een solera is. Een solera is een systeem van wijnvaten die onderverdeeld worden in verschillende criaderas of crêches. Nieuwe, jonge wijn wordt toegevoegd aan de eerste criadera en telkens wordt dan een equivalent deel overgepompt naar de volgende criadera die dan al oudere wijn bevat. Uiteindelijk arriveert de wijn in de oudste criadera, die dan weer solera wordt genoemd (ze maken het hier graag ingewikkeld). Voor sommige sherries zijn er drie criaderas, voor sommigen zijn dat er veel meer, tot elf. Vaak vormen de criaderas verschillende lagen, maar criaderas kunnen even goed apart worden gelegd naar gelang de omstandigheden in de rijpingsruimtes van de bodegas anders zijn. Een aantal keer per jaar (10 voor een manzanilla, maar minder voor een fino) wordt er sherry afgetapt en op fles gestoken en meestal is dat tussen de 10 en de 15%. Dit wordt saca genoemd (en daar komt het Engelse sack vandaan.  

 

Solera-systeem.jpg

http://nl.wikipedia.org/wiki/Solera-systeem

 

Wanneer sherry uiteindelijk wordt gebotteld heeft hij een constante gemiddelde leeftijd die afhangt van de solera. In sommige solera’s is de rotatie eerder snel, en kan de wijn in de onderste lagen bijvoorbeeld gemiddeld tien jaar oud zijn, en het woord gemiddeld is hier belangrijk, de wijn zal altijd een mengeling van verschillende jaargangen zijn. Dit heeft als grote voordeel dat het terroir wordt weggefilterd en dat je niet langer de invloed van de jaargangen proeft maar wel de hand van de keldermeester en van de solera zelf, en door de geregelde toevoeging van jonge wijn blijft de flor actief. Veel bodegas hebben een sacristia waar de oudste vaten worden bewaard en daar kunnen wijnen in zitten waarvan de oorprong 100 jaar geleden teruggaat. Af en toe worden kleine hoeveelheden gebotteld en deze wijn zijn altijd zeer duur, maar je drinkt pure geschiedenis. Veel apartere sherries zullen trouwens vermelden uit welke solera ze komen, ook al worden ze gecommercialiseerd onder een andere naam, maar elke solera is als een levend wezen met zijn eigen karakter. Het verdwijnen ervan is dan ook altijd dramatisch omdat er iets wordt vernietigd dat nooit meer zal terugkomen.

 

sherry,flor,spanje,bodegas,lustau

 

De laatste dertig jaar is dit eeuwenoude landschap echter serieus door elkaar geschud en werd sherry het slachtoffer van zijn eigen succes, met een imagoprobleem zo groot als een huis en een verandering in consumentengedrag die dramatisch was voor dit soort wijn. Laat ons eerlijk zijn: wie denkt er bij sherry niet eerst aan die stoffige fles in oma’s drankenkast die al een jaar open is ? Heel lang was sherry ook een vrouwendrank waardoor het een negatief imago kreeg als de favoriet van de aan alcohol verslaafde ongelukkige echtgenote die de combinatie van veel alcohol en weinig suiker (en dus goed voor de lijn) wel geschikt vond. Ooit creëerde dit een enorme markt maar er was hierdoor ook een verschuiving van kwaliteit naar kwantiteit zodat de markt uiteindelijk alleen nog vroeg naar sherry met prijzen die de productiekosten niet meer dekten. Het negatieve imago verdreef de kwaliteitssherry van de markt en toen sherry dan ook nog eens uit de mode geraakte door veranderde eetgewoontes en zijn nogal hoge alcoholniveau zat de regio met een groot probleem (vandaag drinken de MILF’s cava en sauvignon blanc…).

In de regio zorgde dat voor een ineenstorting van een economisch systeem, de ene na de andere overname op zoek naar schaalvergroting, het in sneltempo verdwijnen van historische solera’s en toen de eurocrisis ook de binnenlandse markt stevig deed inkrimpen was het hier dramatisch. Vele bodegas verkochten hun vatenpark aan whisky-distillerijen en kregen daar héél veel geld voor, maar het hele systeem zelf zorgt ervoor dat wat verdween maar heel moeilijk terug kan komen.

Lustau, met zijn Almacenista-reeks, probeerde als eerste het tij te keren, en lukte daar aardig in. Ze zijn makkelijk verkrijgbaar en van topkwaliteit. Vandaag is kwaliteits-sherry zelfs the hottest new thing in London of New York. In Spanje zelf wordt nog voornamelijk een commercieel massaproduct als Tio Pepe geschonken en de export blijft grotendeels beperkt tot basis-sherry of zoete oude dametjes wijn zoals Bristol Cream.

 

almacentista_intro.png

http://www.lustau.es/en/products

 

Er gebeurt echter iets de laatste jaren en ook in de eigen regio worden ze zich stilaan terug bewust van het potentieel van sherry. Jonge liefhebbers beginnen goede sherry te verzamelen en te promoten, en vandaag kan je nog prachtige flessen kopen voor weinig geld. Helaas is het sherry verhaal ook een ingewikkeld verhaal en blijft ons eet- en drink-patroon moeilijk combineerbaar met deze drank, en zelfs bij kenners speelt het idee dat een fles sherry eens geopend zo snel mogelijk op met in het nadeel. Bijna iedereen op onze trip hamerde daar trouwens op: een geopende fles sherry blijft in de ijskast een paar weken goed…met twee opmerkingen: één, in de ijskast niet in de drankenkast in de living, en twee, weken, geen maanden. 

In België zijn er een paar wijnhandelaars die een mooi aanbod hebben. Swaffou (www.swaffou.be) heeft ondermeer de prachtige single-cask sherries van Equipo Navazos. Bij La Buena Vida importeren ze de prachtige sherries van Gutierrez-Colosia waar ik later nog een blog aan zal wijden (www.labuenavida.be). En de absolute specialist-invoerder is Xpertvinum met een heel brede en heel mooie collectie (www.xpertvinum.be).

En voor wie nu echt nieuwsgierig aan het worden is, deze  http://www.sherrynotes.com Belg weet er écht alles van… 

 

Advertenties

Cadiz 2015: sherry en tapa’s in Jerez de la Frontera

Wie met het vliegtuig naar de sherry-streek wil landt in Jerez de la Frontera en alleen al daarom was dit de ideale start voor onze trip door sherry-land. Jerez is één van de drie steden van de sherry-driehoek en ze ligt het meest in het binnenland. Het is een grote (200.000 inwoners) en wat stijf-deftige stad waar de grote sherry-huizen hun hoofdkwartier hebben. Ze is ook bekend voor de flamenco en raspaarden. Overal zie je reclame voor sherry, van moderne billboards tot 19de eeuwse pareltjes, maar overal voel je ook het verval dat de regio onderging toen sherry uit de mode geraakte en dat nog verergerd werd door de euro-crisis. Laat dat je echter niet afschrikken, het blijft een erg charmante stad, en je kan er heerlijk eten.

Want daar begonnen wij mee, zo ongeveer recht van het vliegtuig. Veel mensen denken bij tapa’s aan machego en jamon en patatas bravas, maar hier, in de regio waar de tapa’s oorspronkelijk vandaan kwamen, ligt de nadruk veel meer op vis en zijn tapa’s uitgegroeid tot een culinaire belevenis van topformaat. Ingewikkeld is het verhaal wel, tapasbars veranderen constant van lokatie en eigenaar, en op het internet vind je website na website met beschrijving van wat is hot and wat is not. Sprenkel daar je classics door, en elke maaltijd is een avontuur, en niks is plezanter dan slenteren door Cadiz of één van de drie sherry-steden, links en rechts sherry en tapa’s proevend.

Wij begonnen ons avontuur in een buitenwijk van Jerez waar er drie naast elkaar lagen, en lieten de traditionele in het centrum over voor een volgende reis. La Esparteria in de Calle Paraiso, in een moderne glimmende wijk, lijkt nog het meest op een fritkot met pretentie, maar wie een meer dan toevallige blik op het blackboard aan de ingang werpt, wie op de middag de bezoekers ziet toestromen en wie een beetje zijn trip heeft voorbereid weet dat je hier bij één van de toppers terecht komt. Wij waren hier nog wat sherry-bedeesd, en het werd dus de Fino van Tio Pepe die onze eerste hapjes begeleidde.

DSC06249.JPG

Een bordje met kroketjes, mooi op een rijtje, was onze eerste kennismaking, en er bleken dus twee manieren om tapa’s te bestellen: als tapa (één hapje) of als racion (vier of vijf hapjes en dus bedoeld om te delen). Het is echter ook perfect normaal om de beide te bestellen en te delen en dat hebben we dan ook zowat de hele reis dapper gedaan. Deze croquetas de chipirones (kleine inktvisjes) con un toque de ali-oli waren heerlijk, en welkom! in het koninkrijk van de inktvis, één van mijn favoriete diersoorten, die hier op zowat elke eetkaart prijkte. Een andere tapa, een overheerlijke van versheid uit het bord springende tartaar van tonijn, gaf aanleiding tot enig culinair gemijmer. Mag je vandaag de dag nog tonijn eten ? Wel, eerlijk gezegd vind ik dat als het mag, het zeker hier nog mag. Atun de Almadraba is tonijn die hier, in de Middellandse Zee, op traditionele manier (almadraba, een van oorsprong Arabisch woord, duidt op de manier van vangen) “geoogst” wordt, en voor een groot deel lokaal wordt verorberd. Het is voor pas wanneer zo iets wordt geïndustrialiseerd zodat ook wij op 1500 kilometer afstand ons (liefst niet te duur) stuk tonijn willen verorberen dat er iets niet meer klopt… Er passeerde voor de rest nog een zéér lekkere risotto, wat eend en een gerecht dat ik alleen al omwille van de naam wou proeven, een bombon de solomillo en dos texturos de queso, ofte een stukje varkensvlees in kaassaus met chips…

DSC06252.JPG

Nauwelijks 100m verder, ook in de Calle Paraiso, ligt Val de Pepe, al even modern ingericht als de vorige, maar hier maakten we kennis met onze eerste pracht-sherry, de Amontillado en Rama, Bodegas Faustino Gonzalez. Wat precies een amontillado is leg ik u volgende blog wel uit, maar hier maakten we voor de eerste keer kennis met een nieuw en eigenlijk erg opwindend fenomeen in sherry-land. Een “En Rama” sherry is sherry die maar heel licht gefilterd is (alle commerciële merken filteren heel hard om lang goed te blijven wanneer geopend), en dus veel dichter staat bij het product zoals het uit het vat komt. De internationale markt vraagt lichte, heldere sherries om te drinken bij olijven als aperitief, maar om dit te bereiken moeten de producenten zeer agressief filteren en klaren. En Rama sherries worden wel degelijk licht gefilterd, anders zouden de te grote flor deeltjes de fermentatie terug kunnen in gang zetten op de fles wat ze een veel te snelle evolutie zou geven, maar ze smaken veel “echter” en complexer dan de andere. Dit glas nootbruine amontillado rook naar noten en honing en smaakte heel fijn en complex, mooi droog maar ook intens en lang, en plotseling was onze nieuwsgierigheid niet alleen zachtjes gewekt, nee, ze zat plots rechtop met grote ogen en klaarwakker op haar stoel !! Een goede, meer technische uitleg vind je hier: http://www.sherrynotes.com/2013/background/sherry-en-rama/

Bij Val de Pepe aten we ook uitermate lekkere albondigas en vooral de lokaal vermaarde Cola de Toro al Estilo de la Mesa Redonda, een gerecht van Pepe Romero Valdespino dat eerst gemaakt werd in het Mesa Redonda restaurant en waarvan een licht vernieuwde versie hier geserveerd word. Het is trouwens een sport om hier naar bepaalde tapas-bars te gaan omwille van één gerecht dat in de lokale pers bejubeld werd en veel plaatsen hebben een echte signature-tapa.

We sprongen ook nog binnen in een oude waarde, La Tasca, waar ze super-vriendelijk waren en ik leerde dat er twee inktvissen bestaan toen ik een albondiga de choco bestelde. Chipirones zijn wat wij pijlinktvisjes zouden noemen, Choco is zeekat of sepia.

 

DSC06263.JPG

 

Het centrum van Jerez is erg mooi en je kan er heel goed zijn hoe die stad is rijk geworden met sherry, en hoe huizen als Pedro Domecq ooit rijk en machtig waren. Er staan prachtige etablissementen en fantastische tapas-bars, maar door tijdgebrek dronken wij een erg lekkere en frisse Fino van La Ina in El Gallo Azul, een prachtige zaak met een kleine, smalle bar maar een fantastisch terras. Ooit moet het geld hier rijkelijk gevloeid hebben.  

 

DSC06274.JPG

 

Na een helaas mislukte afspraak bij Faustino Gonzalez reden wij naar Cadiz om er aan den lijve te ondervinden waarom ze in de oude stad rechtopstaande kanonslopen op de hoeken van de straten metselen: opdat de verdwaalde toerist met zijn huurwagen de huizen niet zou beschadigen…

Wij waren dus enigszins onder de indruk na onze bagage-drop aan het hotel, het werkelijk uitstekende, charmante en goed gelegen Argantonio. www.hotelargantonio.es De oplossing lag in een lange wandeling naar El Faro, onze eerste tapas-bar in Cadiz, waar we de avond aanvatten met een ijskoud bier van het vat, nu misschien minder van toepassing maar in de zomer halen ze hier makkelijk de 40°C.

 

DSC06284.JPG

 

Er bestaan eigenlijk twee El Faro’s, eentje in Cadiz en eentje in La Puerta, en ze hebben dezelfde eigenaar. Ze hebben een grote faam als restaurant maar dat in Cadiz is ook bekend voor zijn bar en de tapas die ze daar serveren. En net als de echten (sic) waren wij speciaal naar hier gekomen voor de specialiteit van het huis, de Tortillitas de Camarones. Alhoewel dit eigenlijk een traditioneel gerecht is dat terug gaat tot de 16de-17de eeuw werd het de laatste 100 jaar gemoderniseerd en steeds weer verbeterd, en Gonzalo Cordoba maakte er de signature dish van El Faro van, sindsdien nog aangepast door zijn zoon die, wanneer mogelijk, zelfs zou werken met nog levende garnalen. Er volgden nog Acedias, kleine gefrituurde solletjes (heerlijk met een Amontillado Botaina van Lustau, kruidig en noterig in de neus, fris en breed in de mond, maar nogal kort, **), Bocaditos de Bacon, in bacon gewikkelde geitenkaasjes, Albondigas de Rabo de Ternera, gehaktballetjes van kalfsvlees, succulent, en Carillada Iberica, varkenswangetjes die zo mals en lekker waren dat wij dit prompt de lekkerste schotel van de avond vonden.

Bij dat vlees gingen we toch maar voor een lokale rode wijn, en we kozen de Garum, Bodegas Luis Perez, 2013, een lokale wijn en een blend van 70% Merlot, 10% Syrah, 10% Tempranillo en 10% Petit Verdot. Luis Perez is een professor in food technology en begon in 2002 met deze bodega op wijngaarden die een andere bodemsamenstelling hebben dan de typische sherry-wijngaarden. Hij kreeg fermentatie op inox, 20 dagen schilweking en rijpte 12 maanden op tweedejaars-vaten van Franse en Amerikaanse eik. In de neus mooi fruit met een vleug vanille. Mooi evenwicht, mooi fruit en een fris puntje die de 14,5% alcohol vakkundig verstopte. Mooie wijn **.

 

DSC06285.JPG

 

Nauwelijks een paar 100m verder ligt de Taberna Casa Manteca, nog zo’n legendarisch etablissement. De muren puilen uit van de posters en foto’s van stierengevechten en de eigenaars zijn dan ook de zonen van een beroemde toreador. Er wordt geen warm eten gemaakt maar de bar is beroemd voor zijn heel simpele koude tapa’s die worden geserveerd op keukenpapier. Wij bestelden de drie hoogvliegers: de Lomito de Bellota, schijfjes van het nekstuk van het Iberico varken, 120 dagen gedroogd, mooi gemarmerd en een beetje nootachtig, Chicharrones Especiales, dun gesneden buikspek besprenkeld met zeezout, wat citroen en een paar pork scratchings, een huisrecept waarvoor ze bekend zijn, en vooral, want daar kwam ik speciaal voor, de Mojama de Atùn, gezouten en gedroogde tonijn in plakjes. Zoals zoveel zaken hier komt de naam uit het Arabisch, van het woord musama, dat droog betekent. Erg zilt, maar ongelooflijk lang en complex, besprenkeld met wat olijfolie wat het nog lekkerder en smakelijker maakt. Wij dronken er een palo cortado van Gonzalez Byass, net iets te zoet, een amontillado of een fino was beter geweest (en die ijskoude Cruzcampo in lage brede glazen ging er eigenlijk ook heel goed bij). We eindigden nog met een experimentje, een vermut de grifo, een vermouth van het vat met andere woorden, maar hier was ik even het noorden kwijt, misschien was het al te laat. Naar het schijnt is die vermut een drinkcultuur op zichzelf, maar het zal voor een andere keer zijn.

 

DSC06289.JPG

Chicharrones, Lomito en Mojama bij Casa Manteca

Later wandelden we door een nachtelijk Cadiz dat zich opmaakte voor het carnaval, één van de belangrijkste van Spanje.

DSC06293.JPG

 

Ontmoetingen met een wijnland: Moldavië

Het was vanaf het prille begin een rode draad door de geschiedenis van CSP: nieuwsgierigheid. Naar druivenrassen, naar regio’s en zelfs naar landen, en wanneer stichtend lid Gert dan ook werd geconfronteerd met de vraag om eens een degustatie Moldavische wijnen los te laten op CSP, vond ik als president dat we dat niet mochten weigeren, en het waren dan ook zéér nieuwsgierige leden die die woensdagavond de verantwoordelijke voor Moldavische wijnen in België ontvingen. Met eerlijk gezegd geen flauw idee wat te verwachten…

 

Stamps_of_Moldova_001.jpg

 

Moldavië ligt tussen Roemenië en Oekraïne, tussen de rivieren Dnjestr en Kroet. Er wordt Roemeens gesproken en tot 1991 was het een deel van de Sovjet-Unie. Het is een zeer arm land, en het voornaamste exportproduct is wijn, heel lang vooral naar Rusland, alhoewel dat voor het moment om politieke redenen zo goed als stil ligt. De wijn blijft echter een heel goede reputatie hebben bij de Russen en wordt zeer veel gedronken op alle plaatsen waar ze met vakantie gaan. Het klimaat is gematigd mediterraan, en wijn is goed voor 50% van de export van dit voor de rest zeer arme land, zonder noemenswaardige industrie en zonder toegang tot de zee. De wijngaarden liggen ter hoogte van die van Bordeaux en er is veel aanplant van de Bordelese druivenrassen.  

We begonnen met twee schuimwijnen en twee witten, en volgden dan met rood.

C-Gold, Brut, Domaine Cricova

Tweede grootste keldercomplex van Moldavië en eigendom van de Russische staat. De Russen zijn trouwens heel enthousiaste drinkers van schuimwijnen en behoren tot de grootste importeerders van Europa. De kelders bevatten 1,25 miljoen flessen wijn waaronder historische verzamelingen als die van Göring, maar zo goed als elk Europees staatshoofd heeft er een kelder. Het grootste deel van de productie ging naar Rusland, en schuimwijn is de specialiteit. 7,99 euro. Methode Charmat. Licht goudgeel met fijne lichte belletjes. Wat druivig aroma. Onfris en nogal flets. *

Cricova Brut, Domaine Cricova 

10,49 euro. Methode Champenoise. Een vreemd maar niet onaangenaam aroma, vooral gist. Leuk en met goed evenwicht, fijn schuimend. Aangename schuimwijn voor elke dag. **

Pinot Gris de Purcari, 2011

10,49 euro. Purcari is het oudste wijnhuis van Moldavië en werd opgericht in 1827. Eind 19de eeuw was het befaamd voor zijn Negru de Purcari die prijzen won op wedstrijden in Parijs, maar oorlogen, phylloxera en het Communisme drongen het de vergetelheid in. Wat wel bleef waren de enorme kelders, de Krasnodarvaten van 20.000 liter, het terroir en de herinnering en in 2003 begon het domein terug wijn te maken. Het leeft van de export, en vooral in het Oosten is het een erg populaire naam en zie je het vaak op restaurantkaarten staan. Strogeel. Leuk pinot gris aroma, kruiden en geel fruit en een wat aparte geur van geklaarde boter. In de mond vol,rijk en kruidig; mooie wijn, prijs ok. **(*)

Alb de Purcari, 2009  

19,99 euro. 50% Chardonnay, 25% Pinot Gris, 25% Pinot Blanc. Meer goudgeel. In de neus ook wat complexer, toast, boter. In de mond stevige eik, een beetje vettig, een allemansvriend met een beetje een bittere maar best wel leuke afdronk. ** omwille van de prijs, wat een beetje jammer is, maar voor de verkoop zou dit blijkbaar niet uitmaken… Goede wijn bij vis of kip in een roomsaus.

Rara Neagra de Purcari, 2010

Niet langer te koop maar rond de 10 euro. Gemaakt met de Rara Neagra of Babeasca Neagra (“zeldzame zwarte” of “grootmoeders zwarte”) die ook in Roemenië veel voorkomt. Nogal licht van kleur. In de neus foxy, zwoel en fluwelig. In de mond zacht en mollig met een licht prikkeltje; fris. Originele en lekkere wijn. **

Rara Neagra de Purcari, 2009

Zelfde prijs. Hier werden maar 10.000 flessen van gemaakt. Iets donkerder dan de 2010 met iets roestigs in de kleur. Vleziger en intrigerender, interessant, kersen ook en een erg aparte evolutie in het glas. In de mond goed evenwicht, veel karakter, fris, mooie wijn. **(*) Twee mooie wijnen maar volgens de importeur gaat Purcari veel meer de commerciële weg op en worden deze nochtans interessante wijnen niet meer gemaakt (of geïmporteerd).

Pinot Noir de Purcari, 2010

10,49 euro. Onder druk van de markt zou dit de nieuwe stijl zijn, vooral bestemd voor de Oosterse markten die wijn graag wat zoeter hebben. Helder. Kersen met iets rokerigs als een sigaret. In de mond sterk vanille, simpel fruit, tabak, en kort en droog. *

Merlot de Purcari, 2010

10,49 euro. Heel simpel fruit. Makkelijke wijn, bijna halfzoet, net genoeg fraîcheur. *

Cabernet Sauvignon de Purcari, 2010 

10,49 euro. Sigaren en cederhout. Redelijk wat tannines, stevig hout, goeie fraîcheur maar ook hier dan weer dat zoetje. Niet slecht maar wat ongewoon. *(*)

Negru de Purcari, 2008

19,99 euro. 70% Cabernet Sauvignon, 20% Saperavi, 10% Rara Neagra. Foxy neus, paddestoelen. Nogal kort, maar ok, een beetje monolithisch *(*)

Rosu de Purcari, 2008

19,99 euro. 50% Cabernet Sauvignon, 40% Merlot, 10% Malbec. Niet slecht, mooi geblend eigenlijk. Fruitig, misschien wat te, maar ook leuk en mooi fris. OK. **

Amaro de la Valea Perjei, 2004

24 euro. 70% Cabernet Sauvignon, 20% Merlot, 10% Bastardo. 15%, en een beetje zoals een Amarone. In de neus wat gesloten, kruiden en kersen, nogal agressief. In de mond wel een goed evenwicht, iets van balsamico. Bij eten kan dit erg goed zijn. **

Cabernet Sauvignon, Vartely, 2010

9 euro. Zoet. 16%. Aroma van frambozensiroop. Zoet, zeg ! Bij een vanille-ijs ? Zo een ijskoud glaasje. **

Pastoral de Purcari, Cahor

9 euro. 100% Cabernet Sauvignon. 16%. Medicinaal, kruidig als een hoestsiroop. Mogelijkheden als dessertwijn. **

www.moldovino.be  

Côtes du Rhône meets Beursschouwburg

Af en toe valt er al eens een persuitnodiging in mijn mailbox, en af en toe ga ik daar al eens op in. Niet omwille van de Beursschouwburg deze keer, alhoewel die 50 jaar bestaat, maar omwille van het thema: de wijnen van de Côtes du Rhône.

Als voorzitter van Chateausanspretention heb ik altijd al een boontje gehad voor deze AOC. Ze is heel groot in oppervlakte, maar qua bekendheid wordt ze weggeduwd door de grote wijnen van de Noordelijke Rhône. Die grote oppervlakte maakt ook de kwaliteit zeer verschillend en door de grote verscheidenheid in ondergrond is het moeilijk om over een echt typische wijn te spreken. Ze is goed voor 80% van de productie van de Rhône maar veel wijnliefhebbers halen er hun neus voor op.

 

Rhone.jpg

 

Maar ik heb er altijd van gehouden. Het zijn eerst en vooral vaak eetwijnen,die bij zeer veel gerechten passen. Ze zijn goedkoop en onpretentieus en vaak gewoonweg lekker. Ik houd van Grenache en Syrah, zeker als er wat Mourvèdre aan te pas komt, en het spel tussen die drie rassen kan fascinerend zijn. Het is waar dat de wijnen soms donker en wat zwaar op de hand zijn, en sommigen zijn dan weer wat te fruitig, maar net zoals in de Languedoc hebben verbeterde teelt- en keldermethodes heel veel problemen opgelost. Ik heb er altijd wat van in huis en ik ben altijd nieuwsgierig als ik goede degustatienota’s zie. Het is mijn favoriete Guide Hachette wijn…Elke fles is altijd een verrassing…iets middelmatigs ? iets lékkers en leuks ? of iets complexer en uitdagender ? en in zo’n grote vrije AOC wordt ook gespeeld met methodes en met rijping en soms is het resultaat fascinerend.

Ik proefde er een paar mooie, in het aangename gezelschap van Venne en een hele tros Belgische wijnjournalisten.

Blanc, Côtes du Rhône, Maison Vidal-Fleury, 2013

9,5 euro, Hasselt Millésimes. Dit is één van de historische domeinen van de Rhône, gesticht in 1781 en genoemd naar het huwelijk tussen Mr Vidal en Mme Fleury in 1890 toen ze er met het geld van Mme Fleury in slaagden om de door phylloxera verwoeste wijngaarden terug aan te planten. Het domein had ondermeer mooie wijngaarden in de Côte-Rôtie en werd in 1985 verkocht aan Marcel Guigal, een groot handelshuis voor de wijnen van de Côtes du Rhône. Dit is een blend van Viognier en Grenache, gefermenteerd en opgevoed op inox. In de neus is hij fruitig en elegant, in de mond zéér fris, een beetje té zelfs, mooi fruitig wel met een lekker Grenache bittertje waar ik wel van hou. *(*)

www.vidal-fleury.com     www.hasseltmillesime.be

Blanc, Côtes du Rhône Villages Laudun, Cave Laudun Chusclan Vignerons, 2013

9,2 euro, Leymarie. Coöperatieven spelen een belangrijke rol in de Rhône vallei. Het is modieus in wijnmiddens om op ze neer te kijken, en vroeger waren ze inderdaad vooral gericht op kwantiteit en prijs, en veel van hun beste leden zijn de laatste twee decennia zelf beginnen wijn maken en bottelen. Maar ze spelen nog altijd een grote rol in het wijnlandschap, ook sociaal, en de vooruitgang in kelder en wijngaard die geboekt werd dankzij vernieuwing was ook voor hen zeer groot. 85% van de teeloppervlakte wordt hier nu beheerd volgens de principes van de lutte raisonnée en de kelder is bekend voor een aantal mooie en goed gemaakte producten. Grenache, Clairette, Roussanne en Viognier. 6 maanden vatrijping. Mooie neus heeft deze witte, met al wat complexiteit. Ook in de mond is hij mooi vol, redelijk rond, leuk en lekker en met een hele mooie prijs/kwaliteitsverhouding. Bij wit vlees of een vis met een sauzeke moet dit in de zomer erg leuk zijn (en in de tuin onder de boom gaat hij er ook mooi in, denk ik). **

www.leymarie.be     www.laudunchusclanvignerons.com     

Les Hauts d’Eole, Crozes-Hermitage Blanc, Cave de Tain, 2012

11 euro, Cinoco. Deze coöperatieve ligt in Tain L’Hermitage, is goed voor de helft van de totale productie van de Noordelijke Rhône en is de grootste producent van Crozes-Hermitage. 100% van de teelt is in lutte raisonnée. Blend van Marsanne en Roussanne. Fermentatie deels op inox en deels op eik. Opvoeding op barrique met bâtonnage gedurende 6 maanden. Nogal gesloten neus. Ook de mond was eerst nogal gesloten, opende zich wel snel, met heel veel eik, maar niet veel fruit. Miste evenwicht en fraîcheur. *

www.cavedetain.com      www.cinoco.com

Château de Bord “Croix de Frégère”, Maison Brotte, Côtes du Rhône Villages Laudun, 2012

9,10 euro, De Clerck Wijnen. Groot en oud handelshuis (°1931) in Châteauneuf-du-Pape, goed voor een jaarproductie van 1,5 miljoen flessen en producent van de meest verkochte Châteauneuf-du-Pape, La Fiole du Pape, elk jaar goed voor 500.000 flessen, een blend van verschillende jaargangen. 60% Grenache, 40% Syrah. Lutte raisonnée. 12 maanden op eik waarvan één derde nieuwe. In de neus wat rood fruit en vanille. In de mond warm, nogal plomp zelfs, met genoeg fruit maar nogal simpel. Een goeie wijn voor een feestje waar de wijn geen rol van betekenis kreeg. *

www.brotte.com      www.wijnendeclerck.be

Château Mont Redon, Lirac, 2012

11,2 euro, Limburgs Wijnhuis / Wijnimport / Klare Wijn / Chateau en Co. Grootste domein van de Châteauneuf-du-Pape en omdat het huis weigert een luxe-cuvée te maken is de basis-cuvée vaak verrassend goed. Mikken niet op grote complexiteit maar op fraîcheur en eerlijkheid. Kortom een huis naar het hart van CSP zoals het ooit startte. 70% Grenache, 20% Surah, 10% Mourvèdre. 15 dagen maceratie, opvoeding deels in barriques, deels in tanks. Mooie, nogal ernstige neus. In de mond mooi evenwicht, mooie tannines, moet een lekkere en aangename maaltijdwijn zijn zonder pretenties maar een goeie keuze op restaurant. **

www.domaineduboisdesaintjean.fr   www.limburgswijnhuis.be    www.wijnimport.be   www.klare-wijn.be    www.chateau-en-co.be

l’As du Pique, Domaine Pique Basse, Côtes du Rhône Villages Roaix, 2011

11,6 euro, Autrement Dit. Olivier Tropet is eigenlijk afkomstig uit Franche-Comté, maar vanaf zijn 16 hing hij rond op het domein van zijn grootvader, en hij studeerde oenologie in Beaune. In 2008 startte hij zijn eigen domein dat ondertussen van een goede repatie geniet. 80% Grenache, 20% Syrah en Mourvèdre. Bio. Parcellaire selectie en manuele oogst, ontsteling maar geen kneuzing, 35 dagen schilweking in betonnen tanks, daarna 12 maanden opvoeding in barriques. In de neus krokant fruit, mooi zuiver. In de mond interessant, beetje uitdrogend wel maar ook krokant en met veel materie, goeie tannines, mooi lang en dit moet een interessante en leuke eetwijn zijn bij de betere bio-vleeskeuken. Maakte nieuswgierig naar de maker, een goede eigenschap voor een wijn. ***

www.pique-basse.com     www.autrementdit.be

Château Les Coccinelles, Côtes du Rhône Villages Signargues, 2013

9,5 euro, The Place To. Grenache en Syrah. Bio. Fermentatie en opvoeding op inox. In de neus fruit en kruidigheid. In de mond vooral kruiden, maar wat plakkerig, een beetje warm. *

www.chateau-coccinelles.com   www.theplaceto.eu  

Réserve, Domaine de l’Amauve, Côtes du Rhône Villages Séguret, 2010

16,63 euro, Sobelvin. De wereld is klein, ook in de vallei van de Rhône, en de eigenaar, Christian Voeux, hier was 25 jaar technisch directeur bij Château Mont-Redon en nu bij La Nerthe, een domein dat ik al evenzeer apprecieer. Christian wil vooral drinkbare wijn maken en houdt niet van overextractie en overdreven fruit. 80% Grenache, 20% Syrah. Vinificatie op tanks, rijping op eiken vaten. Zeer gebalde, gesloten neus, maar geschonken uit een koele fles die net geopend was. In de mond heel intens, heel veel diepgang, wel nog gesloten, maar een mooie elegantie, een mooi evenwicht, en, denk ik, een heel mooi potentieel. Niet de makkelijkste, maar zeer lekker (ik kon mij hier wel iets inbeelden bij een karaf…). **(*)

www.domainedelamauve.fr    www.sobelvin.fr

Les Hauts de Montmirail, Domaine Brusset, Gigondas, 2013

25 euro, Colruyt. Domaine Brusset ligt in Cairanne, waar het het meest aantal ha wijngaarden heeft, maar haar 25ha in de aoc Gigondas liggen onderaan de Dentelles de Montmirail, zeer goed gelegen, en het was één van de vroegere prestige-Gigondas wijnen op basis van 100% nieuwe eik. Vader en zoon Brusset experimenteren trouwens graag, en dit is een interessant domein, alhoewel de keuze voor nieuwe eik vroeger sterk bekritiseerd werd. 55% Grenache, 25% Mourvèdre, 20% Syrah. 30 dagen inkuiping, elk druivenras apart. 30% op tanks, 70% op nieuwe eik (ze zijn dus een beetje teruggekomen van de 100%). Vlezige neus met zwarte bessen, mooi fruit. In de mond véél volume, een brede wijn met mooi zuiver zwart fruit, een mooi eveniwicht, een wat gepolijst mondgevoel met wat balsamico, hoestsiroop en een leuke afdronk. Nogal duur, maar een mooie wijn **(*)

www.domainebrusset.fr

Vacqueyras, Maison Vidal-Fleury, 2012

16,5 euro, Hasselt Millésime. 100% Syrah. 6 maanden opvoeding op inox en foeders. Een echte, vlezige syrah neus, echt vlees. In de mond meer zwart fruit, interessant met veel volume en redelijk lang. Een wijn waar je op kan knauwen, mooie maaltijdbegeleider. **

www.vidal-fleury.com    www.hasseltmillesime.be 

Les Launes, Maison Delas, Crozes-Hermitage, 2011

15,72 euro, Cinoco / Le Palais du Vin. Deze fles was eerst op maar dan bleken Herwig Van Hove, Filip Salmon en Dirk Rodriguez er een fles van opzij te houden om rustig leeg te drinken. Al babbelend geproefd dus…100% Syrah. Vinificatie op beton, opvoeding deels op hout, deels op inox. Mooie, klassieke wijn. Mooie mond, heel fris, mooi uitgesproken, heel goed op dronk. ** 

Conclusie: een zee van goeie wijnen in de Rhône, en de beste hulp in deze is uw wijnhandelaar…of de pers.

 

PLEIADES XXIII door Sean Thackrey: wijn voor de sterren.

Dit overkomt me één of twee keer per jaar…

PleiadesXXIIIfacebook.JPG

En dit wordt zonder twijfel één van de mooiste reacties van dit jaar op mijn facebook posts jaar…

pleiadesXXIIIreaction.JPG

En dus heb ik besloten om u twee cadeaus te geven.

Het eerste is het adres van de winkel waar ik deze wijn kocht: Tasttoe in Kampenhout, www.tasttoe.be. Naast een onwaarschijnlijke collectie Rum en Whisky groeit er een steeds mooiere collectie wijn, geleverd door kenners als Luc Hoornaert van Swaffou of Kris Jeuris, en hier staan parels tussen zoals deze Pléiades of de Wild Boy Chardonnay van Jim Clendenen of de Poeira van Jorge Moreiro. Dat zijn geen goedkope flessen, de Pléiades kost ongeveer 30 euro, maar af en toe moet je eens kennismaken met zo’n wijnen om je referentiekader uit te breiden. De winkel ligt trouwens vlakbij de nieuwe zaak van twee wijnliefhebbende Danny’s met een grote reputatie, Silo’s, www.silos.be, pas open en nu al bedolven onder de mooie recenties. Een mooie uitstap, dus, maar koop nu niet te veel, ik kom daar ook geregeld voorbij…en ze hebben daar pas nog iets héél schoons geleverd…maar ik praat te veel.

Het tweede is het wat meer verborgen stuk van Sean Thackrey’s website, http://www.wine-maker.net/LibraryIntroPage.html. Sean Thackrey, een heel gedreven boekenverzamelaar, heeft hier een prachtige verzameling oude iekstfragmenten over wijn samengebracht. De oudste zijn Grieks en Romeins. Na het stuk over de Middeleeuwen, wijdt hij telkens een webpagina aan een eeuw, van de 16de tot en met de 19de. De teksten zelf zijn oorspronkelijk weergegeven, in een lettertype dat die van het oorspronkelijke document benadert, en dat maakt ze niet makkelijk leesbaar, maar elk fragment wordt ingeleid en geduid. Je kan er ondermeer de oudste tekst over terroir terugvinden (van Vitruvius) en alhoewel ze echt wel een intellectuele inspanning vragen zijn voor een wijnliefhebber echt razend interessant.

En de wijn  die ik dronk ?

Pléiades XXIII, Old Vines

De wijnen van Thackrey worden genoemd naar het sterrenbeeld waaronder ze fermenteerden, en ze doen dat inderdaad voor hun eerste 24 uur buiten in open gistkuipen. Er wordt geen jaargang vermeld, en de blend verandert elk jaar. Dit jaar zat er Sangiovese, Viognier, Zinfandel, Pinot Noir en Mourvèdre in, maar ook druiven van een field blend, een wijngaard waar van alles door elkaar staat en niemand precies weet wat exact. Sean reageert elk jaar op wat hij bijeenkrijgt en beslist dan heel intuïtief wat hij ervan gaat maken.

Onwaarschijnlijk mooi aroma. Zwarte bessen maar ook kersen, met een erg groot verschil tussen walsen (kers) of niet walsen (zwarte bessen), maar daarnaast ook kruiden (in een grote oude keuken) en rozen, wat boerderij ook, en de neus danste als een derwisj rond en veranderde constant. In de mond uiterst elegant, heel evenwichtig en fijn en in de mond openplooiend en aanzwellend als een grote symphonie, tot een grootse finale. De afdronk is prachtig, lang en interessant. De wijn is een beetje zoet, heeft denk ik wel wat restsuiker, maar beschikt over een geweldige fraîcheur en een schitterend evenwicht dat zo geslaagd en groots is dat ik er effectief de tranen van in de ogen kreeg. ****(*) 

In 2009 proefde ik deze:

Pléiades XVII, Old Vines

Dit was een field blend van Sangiovese, Syrah, Mourvèdre, Roussanne, Barbera en Carignane, van wijngaarden van gepensioneerde Italiaanse inwijkelingen die een beetje van alles door elkaar hadden geplant om er zelf wijn mee te maken.

Complex en vlezig, met pepermunt en balsamico (goeie oude). In de mond mooi fruit maar ook hoestsiroop, verrassend rond dan, mooie structuur en erg mooie afdronk. Héél origineel, héél apart. ****

En voor wie nu benieuwd is geworden, dit is Sean Thackrey.

 

seanthackrey.jpg

 

 

Barranco Oscuro

Eén van de toegevoegde waarden van een goed restaurant is de sommelier, en bij uitbreiding dus, de kwaliteit van de aangepaste wijnen. Als dat goed gedaan is dan is dat leuk en zeker wanneer het niveau van de wijnen even hoog is als dat van het eten. Uit zo’n restaurants kom ik steevast met een paar nieuwe namen, en na mijn laatste (en alweer super-lekkere) lunch bij Couvert Couvert was dat niet anders.

Blancos Nobles, Classico, Barranco Oscuro, 2012

Bij Couvert Couvert op 19 december. Mooie frisse neus. Fris, levendige zuren, wat rokerige afdronk, mooi fruit **(*)

Vlak na die maaltijd stapte ik nog binnen voor een glaasje bij Sur Lie, en kijk, daar stond die Barranco Oscuro ook. Mijn nieuwsgierigheid geprikkeld begon ik thuis even te zoeken op het internet, en bleek dat de wijnen van dit huis geïmporteerd werden door Altrovino uit Harelbeke (tot dan al veel goeds van gehoord, maar nog nooit ontmoet). Toen dan ook nog eens bleek dat hij exact 12 cuvées in huis had was de volgende CSP degustatie een feit.

 

IMG_0630.JPG

foto Jan Borms, Altrovino

 

Het Barranco Oscuro domein ligt in Spanje, in Alpujarra de Granada, in Andalucia. De grote boerderij ligt erg hoog, in de Sierra La Contraviesa, tussen de Sierre Nevada en de zee, en de wijngaarden liggen op hoogtes tussen de 1300 en 1368m. Het zouden de hoogst gelegen natuurlijke wijngaarden van Europa zijn. De bodem is heel arm, met vooral leisteen, en er zijn heel grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht. In de winter sneeuwt het er. Het is er heel droog, en de wijngaarden overleven dankzij zeewind en smeltwater. De 12ha aanplant bestaat uit internationale druivenrassen maar ook uit autochtone rassen als Vigiriega.

 

IMG_0655.JPG

foto Jan Borms, Altrovino

 

Het domein werd in 1979 opgericht door Manuel Valenzuela die de grote stad moe was en naar het platteland trok om er zelf in de behoeften van zijn gezin te voorzien. Hij plantte olijf- en amandelbomen en wijstokken, en werkte biodynamisch, zonder kunstmest, herbicides en pesticides. Hij is één van de Spaanse pioniers van de natuurlijke wijnen, werkt heel zuiver en non-interventionistisch in de kelder en gebruikt geen sulfiet. De heel lage opbrengsten leveren heel geconcentreerd sap op, en ze zijn zo gezond dat de fermentatie spontaan kan worden opgestart, zonder hulpmiddeltjes. Dat alles levert prachtige maar eigenzinnige wijnen op, en deze degustatie bewees dat.

De degustatie was op een fruitdag. De witte wijnen kwamen uit de koelkast, maar werden een uurtje of twee ervoor, samen met de rode in een koelbox gestoken, zodat ze wat opwarmden (en de roden wat afkoelden). Twee flessen werd op aanraden van Jan van Altrovino gekarafeerd.

 

barranco.jpg

 

Brut Nature 2012

17,95 euro. 100% Vigiriega. Gemaakt met spontaan vergist sap van druiven die tussen eind september en eind oktober worden geoogst en met sap van druiven die pas eind december worden geoogst, vaak in bevroren toestand als ijsdruiven. Het laatst geoogste sap wordt toegevoegd aan het eerste om een tweede gisting in gang te zetten die gebeurt in de fles. er volgt dan minimaal één jaar flesrijping sur lattes voor de flessen gedegorgeerd worden. Troebel en met heel fijne belletjes. Interessante, leuke neus, geurde een beetje naar ijzer in het begin. Heel fris, mooi, strakke zuren, appeltjes. ***

Brut Nature Reserva 2001

24 euro. Oplage 600 flessen. Zelfde procédé, maar 12 jaar sur lattes omdat de wijnmaker vond dat er nog wat teveel restsuiker was… Gedegorgeerd in 2013. Goudgele kleur die wat richting amber gaat. Heel fijne bubbels. Ruikt heel sterk naar kip met paddestoelen, goeie paddestoelen en super-kip wel. Heel speciaal. In de mond complex en rijk, heel interessant, heel mooie en lange afdronk. Deed me sterk denken aan de schuimwijn die ik ooit kocht bij Ziereisen (7 jaar sur lattes ). ***(*)

Blancas Nobles Classico, 2012

15 euro. 40% Vigiriega, 40% Sauvignon Blanc, 15% Riesling en 5% Albariño. Oplage 2000 flessen. Deels op hout, deels op inox gevinifieerd, daarna geassembleerd en verder opgevoed op inox. Troebel, bleek goudgeel. een echt naturel neuzeke, fruit maar ook wel wat geuze, vooral in het begin. Fris, met mooie zuren, mooie citrustoets. Lange afdronk. Mooie wijn. *** 

La Vi Y Soñé, 2010

21,5 euro. 100% Viognier. 12 maanden opvoeding op vaten van verschillende grootte, alleen Europese. 900 flessen. Donker goudgeel. Intrigerende neus, bijna een volledg gerecht, een curry bijvoorbeeld. Ook hars, benzinedamp, kip, was, een symphonie van geuren. In de mond mooi vol, heel complex en verrassend, abrikoos, lijm ook wel een beetje. Mooie frisse zuurtjes. Héél lang. Eén van de mooiste Viogniers die ik al proefde. ****

Tres Uves 2011

21 euro. Vigiriega, Viognier en Vermentino. Apart gefermenteerd, dan opgevoed op vaten van verschillende grootte voor 12 maanden. Geassembleerd en nog eens 12 maanden opvoedig op inox. Deed denken aan een Savagnin. Rijk aroma, beetje het aroma van een wijnkelder, maar met een heel mooi fruitig stukje peer. In de mond prachtig, met frisse zuren, heel fijn, ook hier net een goede Savagnin. Moet super zijn bij een stuk Comté of lichte Gorgonzola. ***(*)

V de Valenzuela, 2013

19,95 euro. 100% Vigiriega van 2 percelen van een op 1368m hoogte gelegen wijngaard. Zeer lage opbrengsten, 1kg druiven per stok. Het eerste perceel werd aangeplant tussen 1983 en 1986, het tweede in 1991 met enten van eigen stokken. Fermentatie op inox, daarna opvoeding op eik. 600 flessen; In de neus geel fruit. In de mond strak en fris, een beetje vlakker dan de andere wijnen, toegankelijker maar ook wat minder spannend. **(*)

Vino Costa 2009

14 euro. 90% Listan Negro, een ras dat vandaag vooral overleeft op de Canarische eilanden. 10% andere druivenrassen, waaronder ook witte. Aanplant uit de jaren 90. 28 maanden opvoeding op eik en inox. De naam verwijst naar de wijn die de inwoners van Alpujarras vroeger maakten met de druiven uit hun eigen kleine wijngaard waar allerlei rassen door elkaar groeiden. Oranje-kleurig. Herfstig aroma, paardenzweet, maar ook pakken fruit, deed denken aan zo’n ingedroogd mandarijntje. In de mond heel fijn, mooi fruitig, interessant en lang, mooi droog. Het kletske een dag later was nog mooier. ***

Salmonido, 2012

21,5 euro. Een saignée van 100% Pinot Noir. Inox en barriques. Rosé-kleurig. Eerst bosaardbeitjes, na walsen turnsloefen, maar dat verdween later wel. In de mond complex, aardbeien ook, heel lange afdronk, maar een wat vreemde wijn toch. *(*)

El Pino Rojo, 2010

24,5 euro. 100% Pinot Noir, percelen op hoogtes tussen de 1280 en 1350m. Arme grond van steenachtige klei met daaronder leisteen. Erg kleine opbrengsten. Vinificatie en opvoeding 20 maanden op Bourgondische eik. Vlezig, heel mooi fruit, heel zuiver, peper, en later ook turf en sigaar. In de mond zeer mooi evenwicht, mooie zuurtjes, lang en diep maar ook een beetje warm en zoet. ***

 

barrancooscuro.jpg

Van rechts naar links: Vino Costa, Salmonido, El Pino Rojo

 

“Experiment by CSP”

En als we nu die Salmonido en die Pino Rojo blendden ? Dan gaat de neus er niet op vooruit, maar in de mond was de wijn fruitig en fris. Leuk !

Rubaiyat, 2009

21,5 euro. 100% Syrah. 16 tot 18 maanden Franse barrique. In sommige jaren beschouwd als de beste Syrah van Spanje. Heel gespierde neus, kruiden en vlees, beetje rokerig ook, aroma van maquis, heel zuiver. In de mond zuiver, stevig, met mooi fruit, intens met een leuk zuurtje, maar had volgens ons nog langer moeten karaferen. “Miste de mixer” volgens een enthousiast en enigszins ongeduldig CSP-lid. ***

Garnata 2009

23,5 euro. 100% Grenache. Stinkerke. Stevige neus, fruit kwam er wel wat door. Natuurlijke wijn en zo smaakt hij ook, ok, frisse zuren, wat teveel alcoholwarmte. Heel veel liefhebbers binnen CSP, maar ik was niet één van hen. **

1368 Cerro Las Monjas, 2005

28 euro. Grenache, Syrah, Cabernet Sauvignon, Cabernet Franc, Merlot. Van proefvelden op de Cerro Las Monjas wijngaard op 1368m hoogte (vandaar de naam). Alle rassen worden eerst apart gevinifieerd. Extreem lage opbrengsten. 17 maanden op Franse en Amerikaanse eik. Aroma van een erg mooie oude wijn, tertiair, heel mooie toetsen van rook met fraisekes. In de mond munt, mooi fris, heel mooie structuur, lang, mooie frisse afdronk, heel complex, mooi fruit ook. Erg lekkere wijn, zijn geld meer dan waard ***(*) 

 

www.couvertcouvert.be

www.surlie-natuurwijnen.be

www.altrovino.be

www.barrancooscuro.com

 

 

Enderle & Moll: Tafelwein aus Baden

Wie deze blog volgt weet dat ik een boontje heb voor Ziereisen, een domein in het Markgräflerland in Baden. En wie mij een beetje kent weet dat ik ook een zwak heb voor veel wat uit Baden komt: Huber, Duijn, Bercher, Ziereisen, Shelter, ik volg ze zo goed en zo kwaad als ik kan. Wanneer één van mijn favoriete wijnwebsites, www.wineterroirs.com, dan ook aandacht schenkt aan een nieuwkomer is mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. En als er op het einde van dat artikel door die nieuwkomer ook nog verwezen wordt naar Ziereisen, whose wines he loves enormously, dan ben ik helemaal vertrokken.

Elke wijnregio moet zijn Goden hebben, zijn Noeste Werkers, zijn Mainstream ook, en zelfs zijn Onderlaag, maar een wijnstreek is pas echt compleet als ze ook haar Rebellen heeft. Dat is de rol die Enderle & Moll, in Münchweier, tussen Oberberg en Freiburg, enthousiast speelt. Ik ga u hier over het domein niet veel vertellen, ik las zelf alles in dit prachtige en volledige artikel op de Wineterroirs website http://www.wineterroirs.com/2013/09/enderle_moll_munchweier_baden-wurttemberg.html, en eigenlijk lees je het beter zelf, het is zeer goed geschreven, met mooi beeldmateriaal.

Tot voor kort waren de wijnen van Enderle & Moll niet te krijgen in België. Ondertussen worden ze ingevoerd door Hans Dusselier, helemaal terug van even weggeweest,  www.desolari.be, en dankzij een vriendelijke collega die ik al een tijdje geleden besmette met het vin naturel virus, lagen ze al een tijdje in mijn kelder, wachtend op een geschikte proefdag :-). http://csp.skynetblogs.be/archive/2014/09/19/when-wine-tastes-best-8285148.html 

 

DSC_0011.JPG

 

 

 

Müller, 2013

100% Müller-Thurgau. 8,8 euro. Schoonste fles en etiket maar de minste wijn van de hoop. De neus is rond en zacht, nogal gesloten. In de mond fris, bijna een limonade, wat citrus wel, maar ook waterachtig en dun. Een dag later was de neus leuker, iets van gele pruimen, wat floraal ook. In de mond fris maar ook fruitig met na stevig walsen wat oude kelderappeltjes. Het waterachtige was weg. *(*)

Müller Thurgau, Unplugged, 2013

100% Müller-Thurgau, 8,8 euro. Troebel en geel. Een echte Rock’n Roll neus, heel mineralig, maar ook mooi fruitig. In de mond nerveus en zelfs spannend, vibrerend als electriciteit, heel mooie smaken, heel apart en ongewoon maar fascinerend en héél lekker. *** Op dag 2 nam dat mineralige de neus bijna helemaal over, het fruit werd meer honing en gedroogd fruit, heel mooi. Ook in de mond heel mooi en complex, heel intens, frisse levendige zuren, heel aparte maar mooie en levendige wijn. ***

Auxerrois, 2013

15,6 euro, 100% Auxerrois. Zelfde kleur als de Unplugged. Lijkt er eerst ook wat op maar is bedachtzamer, ernstiger, niet zo springerig. Ook in de mond veel breder en dieper, zéér mooi, indrukwekkend zelfs, wat een prachtige wijn en dat voor een Auxerrois, hééél lang ook. Een dag later boterig als een hele goeie eikgerijpte Chardonnay met een heel mooie en fijne mineralige toets. In de mond diezelfde boterigheid, maar met frisse zuren, heel lang en complex, heel mooie fruittoetsen; prachtig. ****

Liaison, Pinot Noir, 2012

24,5 euro. 100% Pinot Noir. De naam verwijst naar het niveau, tussen hun basis pinot noir en de twee toppers. Glashelder en licht van kleur. Prachtig aroma, helder als een klok, ongelooflijk complex, prachtig, doet dromen van ver weg gelegen landen in de zon, doet denken aan Utopia. In de mond idem, heel apart en tegelijk ook zo prachtig Pinot Noir, mooi, speels en fruitig, wat voor een unieke wijn is dit ? Heel lang ook, met een prachtige afdronk. Ontroerend mooi. ****(*)

 

DSC_0002.JPG